شیوا؛
این اتاق، موزهیِ شکستهایِ کوچکِ من است؛ جایی که هیچکس نباید ببیند چطور هنوز، در گوشهای از قلبم، کسی ایستاده و به هیچ نگاه میکند.
4پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
یک روز پیش
ساعتِ دیواری تیکتیک میکرد؛ و من، هر بار، در صدای آن، آمدنِ تو را میشنیدم.
20
3 روز پیشسکوتِ میانِ ما سنگینتر از هر فریادی بود. وقتی لبهایش را بر روی لبهایم گذاشت، حس کردم زمان ایستاده است. آن آخرین بوسه، مثلِ امضایِ پایانی بر یک کتابِ نیمهتمام بود؛ زیبا، اما ویرانگر.
20
4 روز پیش" میگفت: لعنت به هر ثانیهای که اون کنارم نیست. " و من فهمیدم گاهی دلتنگی ساعت و روز و ماه و سال نمیشناسه، گاهی دلتنگی اندازۀ یک ثانیه است.
30
5 روز پیشبوسهای که میانِ ما ماند، تا ابد برایِ تمامِ بوسههایِ آینده، کافی بود.
50
6 روز پیشدر آینه، کسی را دیدم که شبیه تو بود؛ اما دیگر، چشمهایش مرا نمیشناختند.
20
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.