من تمام شده‌ام ... بخشی از من زیر خاک دفن شده ... بخشی لای به لای خون غرق شده ... بخشی زیر موشک و آوار شده ... جایی دگر از من زخم خورده شکسته تنها مانده ... بخشی از من با فقر و گرسنگی کشته شده ... بخشی از من با بی عدالتی اعدام شده ... بخشی از من در زندان و قفس پوسیده ... بله من دگر صبرم تمام شده امیدم تمام شده حوصله ام تمام شده خنده هایم اشک هایم احساساتم منطقم تمام شده ... من مانده م و دیوانگی... که او در تنهای طرد شده ...

خستگی چنان در تار‌و پودم رخنه کرده که توان مردن هم ندارم

عادت داشت همه‌چیز را به سخره بگیرد. در اوج گریه‌هایش می‌خندید... در میانه‌ی هق‌هق، قهقهه می‌زد و اشک‌هایی که از چشمانش سرازیر بود، از لابلای لبخندهایش عبور می‌کردند. می‌گفت: «زندگیم اینو بهم یاد داده!» غافل از اینکه همه می‌دانستند زندگی‌اش کیست...

ماجرای مان اینگونه بود که قلب های مان در هم تنیده بود و فاصله ها جانمان را می‌گرفت و دیگر قلبی برای دوست داشتن نمی‌مانداینجا که نشد ایشالا تو یه دنیای دیگه یه زندگیه دیگه ....

اینجا که نشد ایشالا تو یه دنیای دیگه یه زندگیه دیگه ....