قبلاً فکر می‌کردم همه‌ی مکالمه‌ها یه جایی از سر اجباره و تموم میشه ، تا اینکه یکی پیدا شد که ساعت‌ها گذشته بود و هنوز دنبال بهونه‌ای برای موندن می‌گشت ، ساعت نزدیک پنج و نیم صبح بود ، نوشت : دارم از خواب میفتم .. یه لحظه فکر کردم میخواد بره بخوابه ، بعد ادامه داد: ولی حیفه حرفامون تموم شه ، خوش میگذره باهات حرف میزنم نمیخوام خوابم بگیره ، میرم قهوه میخورم ))