تو آخرین تکه‌‌ی ذوق های کودکانه‌ و لبخندهای ناخودآگاه من بودی !

صحبت راجب تو نبود ، راجب پروانه ها بود . راجب کاملیای قرمز بود ، راجب یک جفت چشمای فندقی بود ، راجب آن یک شاخه رز آبی بود راجب تک تک خاطراتی بود که ساختی و رفتی ، نه راجب تو! در آخر درون تو هیچ نشانی از عشق نیافتم ، آن هم درحالی که تو سرشار از عشق بودی گویی آن عشق را فقط به من ندادی .

تو رفتی و من از شدت دلتنگی تبدیل به خودِ دیگری از تو شدم !

چه فایده که دنیا رو برام به آتیش بکشی ؟ من ذاتا دارم میسوزم !

من برای اینکه پا به پای‌ تو بدوام خیلی پیرم عزیزکرده! با قلب من راه بیا .