اگه یکم دیگه تو مغزم با خودم‌ صحبت کنم و بخوام بنویسمشون‌ میشه کتابی به اسم 'تمایل به خاموشی‌ در پس ذهنی ناآرام'

هیچ چیزی شاعرانه تموم نمیشه، تموم میشه و ما تبدیلش می‌کنیم به شعر. - اون همه خون هیچوقت قشنگ نبود، فقط قرمز بود.

زندگی مثل یه مهمونیه. مردم رو دعوت می کنی، بعضیا زود میرن، بعضیا تمام شب رو می مونن؛ برخی هم باهات می خندن و برخی هم بهت می خندن. اما در نهایت ، تعداد کمی هستن که بهت کمک می کنن تا آشفتگیت رو برطرف کنی.

در حقیقت ما‌همه بشر بودیم.. تا اینکه نژاد ارتباطمون‌ رو برید.. مذهب از همدیگه جدامون‌ کرد.. سیاست بینمون‌ دیوار کشید و ثروت از ما طبقه ساخت.! همه آزادی میخوان بدون اینکه بدونن اسارت چیه.. اسارت به میله های دور جسم نیست‌.. به حصار های دور تفکره:)

-اعتقادات اولویت ها ترجیحات تعصبات و طرز تفکر‌ها بینمان تفرقه انداخته بود. فریبمان داده بود. تباهمان کرده بود.

این دنیا به طرز ترسناکی ساکت است. رهگذر‌ها رد می‌شوند، توی هوای سرد و یخبندان سلانه سلانه می‌روند تا توی کارخانه کارگری کنند و برای خانواده‌هایشان غذایی گیر بیاورند. 'در این دنیا امید از‌ لوله‌ی تفنگ جار‌ی‌ست.'