... و این کرسی خاک خود از سر اعتزال در تمنای آغوش، به دور خویش میگردد، گویی فلک چون مادری مهربان دستی از قصد نوازش بر سر فرزند بیهمتایش میکشد.
در پی نور رفتیم و خاموش شدیم؛ خواستیم بایستیم، سقفها کوتاه آمدند.
