_ اگه راستشو بخوای... _ نه عزیزم من دروغشو می‌خوام؛ خواهش می‌کنم!

چشمان سبزش در کاسه‌ای از خون و گودالی سیاه از خستگی گرفتار بودند. مژه‌های تیره، با اشک درهم می‌تنیدند و فرهای قهوه‌ای رنگ را، باد روی پیشانی‌ چروکیده‌اش تاب می‌داد.

حواستون باشه موقع مرور قوانین زنده موندن کشته نشین.

به زخم‌هایم نگاه نکن، قلبم از حضور تو، جانی دوباره گرفته است.

دلتنگ پاییز بود؛ برگ‌هایش را کَند تا صدایش کند.‌..

جوری نگاهم نکن که انگار من مقصر هستم! نه؛ لطفا!! دوباره همه چیزها را بر سر من خراب نکن که اینبار بیشتر از همیشه تقصیر خودت بود! من دوستت داشتم، خوب؟ اما صبر هر عاشقی هم حدی دارد! من نمی‌توانستم تا ابد لبخندهایی که به او می‌زدی را تماشا کنم و هیچ نگویم. این اواخر که حتی منزجرکننده‌تر هم شده بود؛ اصلا چطور می‌توانستی لبخندهای دوست‌داشتنی‌ات را نثار احمقی چون او کنی؟! البته که لیاقتش را نداشت. برای همین او را مسموم کردم. اما تو چرا باید جیغ و داد می‌کشیدی و بر جنازه‌ کبودش اشک می‌ریختی؟ آیا حالا که گلوی خودت هم سیاه شده و قلب کوچکت نمی‌تپد، خوشحالی؟ بنظرت ارزشش را داشت که بخاطر او جان عزیزت را از دست بدهی؟ فلورای عزیزم، بیا هردو قبول کنیم تنها کسی که واقعا می‌توانست تو را خوشبخت کند، من بودم و خودم. هرچند تو خودت این را نخواستی. و من مجبور شدم اینکار را بکنم. پس با آن چشمان زیبای مرده‌ات مرا ملامت نکن!

کاش آن روز دستم را رها نکرده بودی. آن روز ابروانم در هم گره خوردند وقتی با آن لبخند بی‌پروای همیشگی گفتی: «تو زیادی رویاپردازی.». قبل از اینکه اجازه بدهی با سنگ ریزه‌های یخ‌زده به پایین قل بخورم، پوست بدنم مور مور شده بود. تردید داشتم از سرمای هواست یا زهر کلماتت. هنگام سقوط، کتف و پهلوهایم به زمین سخت و سنگی کوبیده می‌شد و بیشترین کاری که می‌توانستم بکنم، درخواست کمک از خود تو بود... نیمه راه، تنم به تنه تنومند درختی خمیده برخورد کرد. گمان نمی‌کنم بتوانم صدای قرچی که پس از برخورد، از ستون فقراتم شنیدم را فراموش کنم. نفس در سینه‌ام شکست؛ خفگی گلویم را می‌فشرد و سوزش چشمانم امانم را می‌برید. بینی‌ام را با صدا بالا می‌کشیدم و با دیدگان تار، سعی در پیدا کردن جثه‌ات در آن بالاها داشتم. اما تو، حتی قصد نداشتی به جسد نیمه‌جانی که کبود و تکه‌تکه، آن پایین افتاده، نگاهی بیندازی. شاید من زیادی رویاپرداز بودم؛ اما باز هم، کاش رهایم نکرده بودی...

بازوهایش خیس شده بودند؛ بازهم نفهمید خونریزی کی شروع شده است.

حتی فکر کردن درمورد کتاب ها، قلبش را می‌لرزاند. دلش ضعف می‌رفت، تا فقط یک بار دیگر بوی کاغذ مرغوبش را حس کند و نوک انگشتانش را بر خطوط چاپ شده بکشد؛ کلمات را لیس بزند و تک‌تک صفحات را زیر دندان‌هایش خرد و نرم کند، و از طعم شیرین دنیای درون کتاب که به معده‌اش منتقل می‌شد، نهایت لذت را ببرد. فقط یک‌بار دیگر... فقط یک‌کتابخانه...

پیراهن خونی‌اش را درآورد به درون وان، بر روی جنازه دهن گشاد زن انداخت. گویی در مرگ هم هوس حرف زدن داشته باشد. همیشه از صدای زیر و نازکش آسی می‌شد. حالا که نبود، احساس بهتری داشت. خانه کوچک و نقلی‌شان در سکوتی آرامش‌بخش فرو رفته و تنها صدای موجود، موسیقی جلز و ولز آتش بود. روی مبل کنار شومینه نشست؛ پاهایش را روی هم انداخت و به آجر سرخ رنگ مقابل آتش تکیه داد. شعله‌ها می‌رقصیدند و گرمای امیدبخشی را به پاهای سرد درون چکمه‌های قدیمی می‌فرستادند. سرش را عقب برد و نفس عمیقی ‌کشید؛ طوری که انگار برای اولین بار است که لذت تنفس را حس می‌کند. پس از مدتی سکوت، نگاهش را به طرف میز عسلی کنارش برمی‌گرداند و به کتابی که سالها همانجا خوابیده و خاک می‌خورد، می‌نگرد. خورده شیشه‌ها را کنار می‌زند و دستی بر جلد بیمارش می‌کشد. خیس شده بود. چند دقیقه از باز کردن کتاب نگذشته بود، که به کلی همه‌چیز را فراموش می‌کند؛ پرده‌های پاره، شال‌دوزک‌ راه ‌راه، دست بی‌بدن روی میز...