رز
☕ با خودم قرار گذاشتم: هر روز یک فنجان قهوه...
برای غمهایی که وقت ندارم بگریمشان.
حالا تلخی عادتم شده... شیرینی یادم رفته.
17پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
13 ساعت پیش
☕️قهوه ات را گرم بنوش بی خیال فصلی که در راه است دیگر زمستان چه می تواند بکند با برگ هایی که طعم پاییز را چشیده اند !؟
10
13 ساعت پیشمیگفت: «به آغاز اعتماد نکن حقیقت در آخرین لحظات گفته میشود.»
10
10 روز پیشبعدا؟ بعدا وجود نداره! بعدا چای سرد میشه! بعدا روز، شب میشه! بعدا آدم پیر میشه! بعدا زندگی تموم میشه!
72
13 روز پیشظرف هارا شست ، چراغآشپزخانه را خاموش کرد ؛ همهچیز مرتب بود جز [افکارش] . مجال'زندگیکردن'رابهِ او نمیدادند .
100
24 روز پیشزندگی مثل پیانو است؛ دکمه های سیاه برای غم ها و دکمه های سفید برای شادی ها اما زمانی میتوان آهنگ زیبایی نواخت که دکمه های سفید و سیاه را با هم فشار دهیم!
100
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.