نگاهم را با غرور به یارم انداختم، او هم نگاهم میکرد. با نگاهش داشت مرا برای آشوبِ پیش رو مهیا میکرد! گویی آن قوم را هیچ‌کداممان نمیدیدیم. و تنها صدای آرام رود بود که صحنه را فرا گرفته بود. مشتش را دور بازویم پیچید و افسار اسب را تکان داد!