نمیدونم متوجه بشید یا نه ، ولی از وقتی که باهاش حرف میزنم حالم خیلی بهتره ، خیلی‌خیلی… انگار یه نوری بود که وسط تاریکی خودش رو بهم نشون داد ، یا مثل یه نفس عمیق بعد از یه خستگی طولانی ، یه حسِ آروم و قشنگ که مدت‌ها بود دنبالش می‌گشتم یا مثل یه پنجره‌ی باز توی یه اتاقِ بسته، که بالاخره هوا رو آورد توی دلم . یا مثل بارونی که بعد از یه روزِ داغ، یهو می‌باره و همه‌چیزو آروم میکنه . یا مثل یه صدای آشنا توی شلوغ‌ترین و سخت‌ترین روزها، که دل آدمو قرص میکنه. یا مثل یه چراغ کوچیک که وقتی همه‌جا تاریکه، هنوز امید رو زنده نگه میداره ))