هنوز هم باورم نمیشود..هنوز تهِ دلم امید دارم کسی بیاید و بگوید تمامش اشتباه بوده، یک خوابِ بدِ طولانی. من گفتم صندلیت را برندارند..ولی کو گوش شنوا؟ آخر اگر بی‌هوا در را باز کنی و بیایی، روی چه میخواهی بنشینی؟ گفتم به میزت هم دست نزنند، اما قبول نمی‌کنند،بیا خودت به این جماعت که می‌گویند دیگر نیستی بگو..کشوی میزت همیشه پر از شکلات و آب‌نبات برایم بود. میگفتی قند نخور، ضرر دارد و بعد یواشکی کنار چایم یک حبه قند میگذاشتی و میگفتی فقط همین یکی ها .. ! هنوز هم عصرها ، صدایت توی گوشم میپیچد که میگفتی یه چای تازه دم کن ببینم.. چشمم به تهِ حیاط است؛ انگار همین حالاست با همان قدم‌های آشنا و لبخند گرم بیایی و اصرار کنی بروم از درخت های حیاط میوه بچینم، و وقتی برمیگردم، بنشینی دانه‌دانه برایم پاکشان کنی. میدانم هستی؛اما این‌ها به زور تنم لباس سیاه کرده‌اند ، انگار دیوانه شده‌اند . . خودت بیا بگو تمامش فقط یک خواب بد بوده و حالا بیدار شده‌ایم؛ و تو دوباره همانجایی نشسته‌ای که همیشه بودی. سایه ی جای خالیت نه فقط روی صندلی، که توی فنجان‌های چای، کشوی میز، زیر درخت های حیاط و بیشتر از همه، در دیده ی من افتاده ..