تنهایی یه جاده خالیه که هیچ ماشینی روش نیست، نه صدا، نه نوری جز سایه‌های خودت. گاهی حس می‌کنی همه رفتن، و فقط تو و افکارِ سنگینت باقی موندن. هر خنده و هر درد، تنها با خودت تقسیم می‌شه، و حتی وقتی تلاش می‌کنی با کسی حرف بزنی، یه فاصله نامرئی بین تو و بقیه حس می‌کنی. تنهایی تلخه، اما یه حس عجیبِ واقعیته، یه مکث بین دیروز و فردا که فقط با توست…