سٰایه؛
دستهایم به گردنم آویخت…
به خودم گفتهام: «خداحافظ»
چون به آخر رسیدهام اینجا…
میروم تا که گم کنم خود را.
با خود آوارگی خوشم جانم.
به کجا میروم؟ نمیپرسی؟ناکجایی که خود نمیدانم…
#احمد_پروین
11پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
20 روز پیش
- خیلی برام لازمه بودنت . . هوم . . خییلی ! اصلا برام مهم نیست ، هرکی هست هرکی نیست . .
10
یک ماه پیشهم پروانههای توی دلم دوباره دارن زنده میشن ، هم ستارههایی که توی چشمام بود . . مثکه یه مادری بچشو خیلی خوب تربیت کرده )))
60
یک ماه پیشچگونه انکارش کنم ، وقتي از دلِ من روییده ؟
40
یک ماه پیش- بگو ببينم ماه يه تيكه از توئه يا تو یه تيكه از ماه؟
101
یک ماه پیشبرایت در قلبم خانه ساخته ام ، ویرانش نکن .
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.