رز
در سکوت غروب، فنجان قهوهام خالی ماند؛ بخارِ گرمش پریده بود و سردیِ تلخِ آن، چون خاطرهای دور، بر لبانم ماند. نسیم پنجره، عطرِ گمشدهاش را برد و دلم خواست دوبارهِ آن گرمایِ آشنا را بچشم.
10پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 ساعت پیش
☕️قهوه ات را گرم بنوش بی خیال فصلی که در راه است دیگر زمستان چه می تواند بکند با برگ هایی که طعم پاییز را چشیده اند !؟
00
5 ساعت پیشمیگفت: «به آغاز اعتماد نکن حقیقت در آخرین لحظات گفته میشود.»
00
9 روز پیشبعدا؟ بعدا وجود نداره! بعدا چای سرد میشه! بعدا روز، شب میشه! بعدا آدم پیر میشه! بعدا زندگی تموم میشه!
72
12 روز پیشظرف هارا شست ، چراغآشپزخانه را خاموش کرد ؛ همهچیز مرتب بود جز [افکارش] . مجال'زندگیکردن'رابهِ او نمیدادند .
100
24 روز پیشزندگی مثل پیانو است؛ دکمه های سیاه برای غم ها و دکمه های سفید برای شادی ها اما زمانی میتوان آهنگ زیبایی نواخت که دکمه های سفید و سیاه را با هم فشار دهیم!
100
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.