رز
در سکوت غروب، فنجان قهوهام خالی ماند؛ بخارِ گرمش پریده بود و سردیِ تلخِ آن، چون خاطرهای دور، بر لبانم ماند. نسیم پنجره، عطرِ گمشدهاش را برد و دلم خواست دوبارهِ آن گرمایِ آشنا را بچشم.
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 روز پیش
. نه میتوانیم بمیریم، نه میتوانیم زندگی کنیم به تنگنای عجیبی افتاده ایم ..
51
13 روز پیشیک انسان کوچک بیش نیستی، اما اقیانوس اقیانوس اندوه درونت جا می شود.
100
19 روز پیشو روزی که آدمها یکبار برای همیشه از چشمانت میافتند، دیگر مهم نیست نسبتشان چقدر نزدیک یا دور باشد؛ مهم این است که تو تا ابد هیچ حسی به آنها نخواهی داشت، و این آغاز راهی طولانیست…
80
24 روز پیش☕ شکر زدم به قهوهام اما تلخ بود غم خوردم برای کسی اما سبک نشدم انگار که جهان از اول تلخ ساخته شده... و شکر فقط خودفریبیست.
71
یک ماه پیشزندگیازمرگپرسید: +چراهمهمنودوستدارندوازتومیترسند..!؟ مرگگفت؛ +چونتویکدروغقشنگیولیمن... یکحقیقتتلخ……!
152