نمیدانم از کجا اما به خود که آمدم دیدم من اصلا قبل او زاده نشده بودم ، کل زندگی ام با بودنش شکل گرفته است ! رازِ خنده هایش را نمی‌دانم فقط همین قدر بگویم که شیرینی روز های تلخ ِ من است . . قطره اشکین شده چشمانش جان می‌گیرد ، صدایش همچون آوازه مادر در شب های بی تابی کودک است و امان از چشمانش ، چگونه خود را مجنون شده ای چشمانش بنامم؟ _ انگار خیلی زیباست که این گونه توصیف اش میکنی نه؟ + زیبایی مگر در مقابل او معنا شدنی است؟ _ این ها در دیدار اول آشکار بود؟ + میدانی فرق او با بقیه در چیست؟ _ در چی؟ + من به آدم هایی که حتی به عنوان غریبه برای یک ثانیه از کنار اش هم رد می شوند حسادت میکنم _ چرا ، مگر دیدار شما رقم نخورده است؟ + دیدار من و او خیالی قلبی ست که برایش خیال بی معناست _ چطور میتوانی دیداری رقم بزنی که تا به حال اتفاق نیفتاده است؟ نمیترسی از دست اش بدهی؟ + از دست دادن معنایی ندارد وقتی که او هر ثانیه در قلب ام زندگی می‌کند :) به قلم مَحان برای او که به خواسته تقدیر دور است ولی تمام دنیای من در او خلاصه می‌شود.