گاهی برای هیچ می‌دویم... برای رسیدن به جایی که قرار نبود مقصد ما باشد. می‌دویم تا کسی فکر نکند عقب مانده‌ایم. تا وانمود کنیم هنوز امیدی هست. اما تهش، فقط نفسی خسته می‌ماند و دلی که یادش رفته برای خودش بتپد.