نه چایی اش را می‌خورد و نه میگذارد من بخورم.دستم را آرام به طرف فنجانش دراز میکنم که همانطور خیره به رو به رویش هست،یکی می‌زند به پشت دستم.آهی میکشد:《اگه من مردم،قول بده فراموشم نمیکنی.》