شیرین‌خانوم ؛؛
آخرین برگِ جان‌یافته، از شاخسارِ هستی‌ام فرو می‌ریزد...
نفس‌هایِ واپسینِ خویش را بر بادِ فنا می‌سپارم.
ای فریادرسِ بی‌کسان، در این لحظاتِ واپسین، دستِ یاری به سویِ من دراز کن؛.
10پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
12 روز پیش
ترس از دست دادن اینجوریه که بغلش میکنی و میبوسیش و باهاش میخندی و حالت خوبه ولی هر لحظه که نگاش میکنی تو دلت یه دختر بچه با گریه میگه یعنی کِی میری؟ تورو خدا نرو..
30
15 روز پیشبه چشمانم خیره شو ! اگر کلماتت میانِمان تمام شد . چشمهایمان رازهایی را درهم برمیگیرند ك تا به ابد ، مگوترین حرفهارا ، طولانيترین آغوشهارا به قلب دارد .
30
یک ماه پیشمن اهلِ توام ، تو اهلِ کجایی؟ . . .
31
یک ماه پیشمیپرسی به چه مشغولی ؟ گویی نمیدانی به دوستداشتنت )) .
30
یک ماه پیشچشم هایش عجیب میل به کشتن دارند.
20
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.