مهدی❥
صبح دل انگیز نور طلایی مهربانانه بر برگهای سبز دست کشید، پرندهای آوازش را میان باد رها کرد و امید مثل قطرهای بر لب گل نشست، هر نفس شور تازگی را فریاد زد.
12پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 روز پیش
دور می اندیشید.. رویاهایش را سیر میکرد تا اینکه زندگی، هم خودش و هم رویاهایش را یکجا بلعید.
40
2 ماه پیش-میگفت : بی خداحافظی جدا شدیم و من ، مانند کودکی بودم که نبوسیده دفن شده بود ..
210
4 ماه پیشاواره و حیران بود خودش هم خودش را فراموش کرده بود.. -رویاهایش او را بلعیده بودند.
322
4 ماه پیشاز درخت پرسیدم، بعد از این همه تلخی چی می مونه؟ گفت، ریشه ای که هنوز زنده ست.. پرسیدم خسته نشدی؟ گفت، خسته چرا، ولی ایستاده ام.
322
4 ماه پیشمیگفت: تو را آرزو نخواهم کرد تو را لحظه ای خواهم پذیرفت.. -که با دل خود بیایی،نه با آرزوی من.
273