دررشته‌های‌ذهنش‌غرق‌شده‌بودکه‌ناگهان‌آوایی‌آرام‌در فضاپخش‌شد"قهوه‌ات‌سردنشه‌دخترکوچولوی‌من! بالبخندی‌گشادسرش‌رابرگرداند،برگشتی؟ اما..اما تنهابادبودکه‌برصندلیِ‌خالی‌روبه‌رویش نشسته وعطرِاوراباخومیبردلبخندشکست‌وبدترازقبل‌فروریخت. «برای‌متنِ‌غزلِ‌عزیز»