شیرین‌خانوم ؛؛
آن‌گاه که همه چیز به تباهی می‌گرایید، تنها پندارِ روی تو بر این روحِ فرسوده پرتو افکند. تویی آن بندرگاهِ امن در طوفانِ ملالِ هستی؛ و من،تنها با تو، زنده می‌مانم..
7پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
12 روز پیش
ترس از دست دادن اینجوریه که بغلش میکنی و میبوسیش و باهاش میخندی و حالت خوبه ولی هر لحظه که نگاش میکنی تو دلت یه دختر بچه با گریه میگه یعنی کِی میری؟ تورو خدا نرو..
30
15 روز پیشبه چشمانم خیره شو ! اگر کلماتت میان‌ِمان تمام شد . چشم‌هایمان رازهایی را درهم برمی‌گیرند ك تا به ابد ، مگوترین حرف‌هارا ، طولاني‌ترین آغوش‌هارا به قلب دارد .
30
یک ماه پیشمن اهلِ توام ، تو اهلِ کجایی؟ . . .
31
یک ماه پیشمیپرسی به چه مشغولی ؟ گویی نمی‌دانی به دوست‌داشتنت )) .
30
یک ماه پیشچشم هایش عجیب میل به کشتن دارند.
20
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.