کنایه می زدند ، حرف هایشان خنجر داغی بر دل درمانده ام بود زهر می ریختند و به تندی قضاوت می کردند اما نمی دانم چرا دل خسته و بی رمقم طاقت دیدن زجر کسی را نداشت شاید چون هزاران بار از تپیدن پشیمان شده بود ؛ شاید نمی خواست دلی اینگونه به ته خط برسد