واقعیتی که همیشه میخواستم فراموشش کنم، همین است. اینکه همچیز به سمت نابودی رفته. این کوه... آن همان کوهی است که زمانی تا زانویم برف بود؟ همان کوهی که قرار بر این بود من در آن عروج کنم؟ حتی نمی‌دانم درست‌است به چنین کوهستان خشکی بگویم کوه سپید!