در این مورد فکر می‌کرد که آیا این زندگی توهمی بیش نیست که در این روند زندگی در حال طی شدن است و این توهم در واقعیتی حل شده که اگر آن را در یک واکنش شیمیایی بگذاریم یا حتی یک معادله فیزیک شاید بشود گفت که این ایکس جوابی ندارد و برابر صفر نیست.

موهایم را زدم... آنقدر که اگر ببینی بگو چرا تمام زلف کمند زیبایت از سرت پر کشیده و بگویم که زلفی که از سر کوی یار گذشت و فقط هوای آن دست نوازش شد را چرا بخواهم؟

حال اگر بخواهم که قدم به جلو بگذارم چه کاری باید انجام دهم. هر قدمم به جلو چهار قدم به عقب است...

کاش مرگ آرام‌تر بر سر این خاک قدم بردارد که هر چه می‌گذرد گودال‌های بیشتر در دل این خاک کنده می‌شود.

آرزوهایم را در گوری دفن میکنم. مگر این سرزمین، سرزمین مرگ رویاها نیست؟ مگر از همان ابتدا به ما حق زندگی دادند؟ همه‌چيز چیده شده تا در افسردگی قلت بزنیم و دم نزنیم! همه می‌دانند که محکوم به فنا هستیم و در این مسیر به خواسته‌هایمان رنگ می‌بخشیم تا بتونیم تا روزی که مرگ سراغمان آمد با لبخند دست در دستش بگذاریم و حال که وضعیت چنین است فقط با صورتی بی احساسی به صورت محو مرگ خیر می‌شوم که نه ما به آرزوهایم خواهم رسید نه سایه شوم این نفرین از سرمان قرار است کم شود.