اِما
با چشمانی براق و پر از اشک به او نگریست. چندین بار دهانش را باز کرد تا کلمات بیرون بیایند، اما صدایش، همانجا در گلویش گیر می کرد. با هر سختی که بود، بلاخره صدایش به بیرون راه یافت.
- چطور تونستی بستنی رو با نون بخوری؟
9پسند3نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
- من بهت دروغ گفتم. + میدونم، میخواستی ازم سواستفاده کنی. - اما خودم کسی بودم که ازش سواستفاده شد. + تکنیک جالبیه نه؟ من اسمشو گذاشتم دروغ معکوس، ازش خوشم میاد. - ازت متنفرم! + از من نه، از خودت متنفر باش، خودت اجازه دادی باهات بازی کنم.
123
3 ماه پیش- از بچه ها متنفرم... + خب چرا؟ اونا که خیلی معصوم و نازن. - بودن، بچه های اون موقع ها معصوم و ناز بودن، زمانی که هنوز با چیزی به اسم اینترنت و گوشی آشنا نشده بودن. بچه های الان بزرگسالایی هستن که تو جسم بچه ها گیر افتادن. با مغزی که سریع تر بزرگ شده و جسمی که نتونسته باهاش رشد کنه. یه مشت آدم که قراره قبل از رسیدن به نوجوانی دچار افسردگی و اختلال بشن. پس بهشون نگو بچه، اونا بزرگسال های ناقصی هستن که جامعه امروز اونها رو ساخته و با برچسب «باهوش» و «عاقل» عادی جلوه میده.
182
3 ماه پیش- وقتی آدم چشمش رو روی عشق ببنده دنیا خیلی بزرگ تر و بهتر میشه. همه چیز واقعی تره و کار ها منطقی تر پیش میره. خب، انگار نمی توانست با این موضوع مخالفتی کند، این جمله ها برایش عین حقیقت بود. آخر مسئله این بود که هرچه می دید عشق نبود، تقلید بی ارزشی بود که روحش را خراش می داد و ذهنش را می آزرد.
80
3 ماه پیش- چرا کتکش می زد؟ + بهش میگفت انرژی زنانه داشته باش. - اینکه چیز بدی نیست... + از کسی که توی بچگی پسرای محل رو بهتر از خودشون کتک میزده و باهاشون تفنگ بازی میکرده، انتظار انرژی زنانه داری؟
151
4 ماه پیشبه برنامه های شاد و کاراکتر های رنگارنگ نگاه می کرد و می خندید، با کنجکاوی به او نزدیک شد و پرسید: - به چی میخندی؟ + زمان این شبکه ها برنامه هایی پخش می کردن که مو به تنمون سیخ می کردن، همین کوزت. الان این چیزای عجیب رو دارن پخش میکنن.
102