باشه، ولی وقتی زمانش رسید، الکی طلب بخشش نکن! مجازات شدن تو دست من نیست، دست همون کسیه که وقتی بخواد حق بندش رو تلافی کنه، هیچ دعا و التماسی نمی‌تونه نجاتت بده.

یه تشکری هم بکنم از دانشگاه که تنها چیزی که ازم ساخت یه آدم مضطرب انسان‌گریز بود.

نمی‌دانم به چه جور بیماری دچار بود. حتی با اینهمه چیزهای نفرت‌انگیز دورش،انگار نمی‌توانست احساس تنفر کند. با این‌حال، وقتی به او نگاه می‌کردم، لحظه‌ای با خود می‌گفتم شاید...شاید من آن کسی هستم که بیمار است.

آرزوها دارم. آرزوهایی ساده، اما برای من بسیار بسیار دور.

مرا به خاطر بودن در میان کتاب‌هایم سرزنش می‌کنند. خیلی مسخره است. آخر چطور بهشان بگویم به خاطر همین کتاب‌ها است که ذره‌ای از روابط انسانی را درک می‌کنم؟