نَوا …
پیرزن با ان چشمان ضعیفش مشغول سوزن نخ کردن بود
ناگهان سوزن مانند شمشیری رها شده محکم درون انگشت کوچکش فرو رفت
پیرزن لبخندعجیبی زد و با نگاه به جنازه روبه رویش گفت : وقت دوختن لب های قلوه ای ته مادر
6پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
3 روز پیش
میدانی من تا دیروز فکر می کردم دنیا بی رحم است اما اکنون می فهمم هیچ چیزی بی رحم تر از خودم نیست ان هم به خودم …
40
3 روز پیشهر یک از ادم های اطراف را می نگرم تنها چیزی که برایم نامفهوم است ظاهر و چهره انهاست اما قصه هایی در میان پیچ و خم صورتشان اشکار است ؛ چشمانی مملو از فریاد دارند . رنجی عمیق در پس پرده لبخند هایشان خوابیده … میخواهند پنهانش کنند ، منتها زیادی نمایان است . بازیگران قهاری هستند ادم ها …ولی این خطوط عجیب پهنان نخواهد ماند …
30
8 روز پیشروز ها و شب ها می گذرند … اما بعضی روز ها ، از جنس زمان نیستند . یک روز است که هر سال از کنار همه روز ها عبور می کند . اما برای من ، همان اغاز ِ همه چیز است . همان روزی که جهان ، بی انکه بداند ، بهترین هدیه اش را به من داده بود .
41
10 روز پیش_ دوستش داری ؟ _ نه _ پس برو _ نمیشه _ چرا ؟ وقتی عاشق نیستی _چون نمیخوام عاشق باشه …
20
10 روز پیشسرد ترین دل ها هم با حضور نور دوست داشتن کسی ارام ارام گرم می شود
70