انجمن شاعران مُرده
ما آوارگان سرزمین خویش
ساکنان وطنی غریب بودیم
و غربت از ما انسانی ساخت آواره ...
12پسند0نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
بهش گفتم من خیالپردازما ! گف اشکالی نداره یه جوری باهاش کنار میایم گفتم خیالپرداز عادی نیستما! اگ اذیتم کنی یهو دیدی تو خیالاتم از صخره پرتت کردم پایین بعد اومدم جسدتو برداشتم انداختم تو دریا کوسه ها بخورن! گف اشکالی نداره، بعضی وقتا مُردنم لازمه!
51
7 ماه پیشدرست روبروی آینه دخترکی ست رنگ پریده با چشمانی درشت که با سفیدی چشمانش به من خیره نگاه میکند! احساس میکنم درون مرا میبیند، از من سوال می پرسد و مرا با نگاهی تاسف بار قضاوت میکند...
50
7 ماه پیشمرا آخرین امید خود بنام در لحظه های واپسین مرگ و سوگند به سرخی خون در تلالو جاودانه ی زندگی
100
7 ماه پیشفک میکنم اون بالا بالا ها یه قصر یخی هست روی ابرای پهن آسمون و با هر دونه ی برفی که به زمین میفته انگار ذره ای ازون دنیای خیالی با دنیای واقعی من قاطی میشه و منو میبره به نهایت خیالپردازی :)
70
7 ماه پیشاحساس میکنم اطرافم در هاله ای محو است میتوانم به خوبی صدای فن اتاق را بشنوم هنوز هم با صدای کوچکی از بیرون، اضطراب به سراغم می آید اما نمیدانم چرا به طرز عجیبی حالم عجیب غریب است
80
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.