لب های گشادم از هر زمان سیاه‌تر. در همان حول، که حس گرسنگی داشتم و درماندگی که تماما تقصیر سازمانی بود که پدرم را حلق‌آویز کرده بود را میکشیدم، به در ورودی رسیدم. مردمک های کسی را میدیدم که از شدت گرسنگی، سیر بود.