هیژا
پیکان ها از ناحیه ی گیجگاه به انفوان حسرت خطور می کردند و ضربان ها بی ملاحظه می کوبیدند.
شاید جهانی باقی است که ما از آن بی خبریم.
قدم های تاول زده بی خبر از مغز جنگ زده ام بودند و ای کاش برای ثانیه ای زمان می ایستاد
4پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
16 روز پیش
من از غم نمی ترسم؛ من از آن روزی میترسم که دستانم میل به ریختن خون پیدا کنند..
20
16 روز پیشحذف ایدیولوژی و پیوستن به علمِ عقلانیت! این ایده ، از مخلص بودن شما نمی کاهد، بلکه راه حلی است برای ترک عقب ماندگی. دین جایی در سیاست ندارد. این واقعیتی است که شما نمیبینید ، زیرا منفعت چون پلکی است که روی چشم هایتان می نشیند. هیژا؛
11
16 روز پیشجسدت را که تماشا می کردم ، نگاهم به گردنبند اویز دارت افتاد..
30
16 روز پیشتو از مروت ما بی خبری و الا چنان کینه ها در دلم می رویند که حاصلخیزی اش را هر کشاوزی می خواهد.
00
4 ماه پیشبه دو چشم خیره ی هیولای مقابلم زل زدم و انگار منی بود در کالبدی ترسناک! هیولا پوزخند زد و گفت: ترسناک تر از پوست انسان؟ غضبم گریخت و به یکباره سکوت کردم. صاحب صدایی نامعلوم ، سیخ در جگرم فرو کرده بود و مویه ی مرگ می خواند. هیولا نزدیک تر شد و آه غمناکی کشید! چه شده که انگار انس و هیولا در قفس گرفتاریم و درد مشترک داریم؟ هیولا شانه ای بالا انداخت و غمگین ترشد. اشک هایم که انگار چو شبنم بر سر برگ های پیر میریختند ، نا امید شدند و ایستادند. دنیای بی رحم ما ، سزاوار گریستن نیست
50
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.