ماه لبخندی زد. لبخند او از خوشحالی نبود؛ لبخندش از این بود که بیشتر انسان ها تمام سختی های طاقت فرسای روز را میخرند به امید شب، تا بتوانند بالشتشان را خیس از اشک کنند. این بود امید هر روز انها.