باوان (موزیسین ساحره🎼)
میترسید که هیچ نشود، زیرا در جستجوی همهچیز بودن، خود را در هزار راه تکه تکه کرده بود. اما در حقیقت، همین ترس، نشانهی بزرگیِ روح او بود؛ روحی که نمیخواست تنها کافی باشد، بلکه میخواست عالی بدرخشد.
7پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
قوی ترین ادم هم یه موقع هایی نیاز داره یه نفر دیگه مواظبش باشه
130
2 ماه پیش_من میترسیدم فراموشمون کرده باشی +چرا باید همچین فکری بکنی؟ _نمیدونم… شاید چون مدت زیادی گذشت. شاید چون وقتی کسی نیست، آدم کمکم فکر میکنه اگه خودش هم نباشه، فراموش میشه. من میترسیدم تو اون بیرون، یه زندگی دیگه ساخته باشی و ما فقط… یه خاطره باشیم.
80
3 ماه پیشما نوشتیم چون احساساتمان به جای زبان از چشمانمان جاری میشد
170
3 ماه پیشحتی وقتی اندازه ی یه دریا خون ریختی حق اشک ریختن نداری:)
80
3 ماه پیشمیدونی حسش مثل چی میمونه؟ انگار قلبمو درآورده بودن و جلوی چشمام داشتن تیکه تیکه اش میکردن و من کاری از دستم برنمی اومد
131