باوان (موزیسین ساحره🎼)
پروانههایی که درونم میرقصیدند، اکنون شکسته و تکهتکه بیرون میریزند، بالهایشان آلوده به خون، و هر پروازشان یادآور زخمیست که در جانم خانه کرده است.
5پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
قوی ترین ادم هم یه موقع هایی نیاز داره یه نفر دیگه مواظبش باشه
130
4 ماه پیش_من میترسیدم فراموشمون کرده باشی +چرا باید همچین فکری بکنی؟ _نمیدونم… شاید چون مدت زیادی گذشت. شاید چون وقتی کسی نیست، آدم کمکم فکر میکنه اگه خودش هم نباشه، فراموش میشه. من میترسیدم تو اون بیرون، یه زندگی دیگه ساخته باشی و ما فقط… یه خاطره باشیم.
80
4 ماه پیشما نوشتیم چون احساساتمان به جای زبان از چشمانمان جاری میشد
170
4 ماه پیشحتی وقتی اندازه ی یه دریا خون ریختی حق اشک ریختن نداری:)
80
5 ماه پیشمیدونی حسش مثل چی میمونه؟ انگار قلبمو درآورده بودن و جلوی چشمام داشتن تیکه تیکه اش میکردن و من کاری از دستم برنمی اومد
131
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.