نفس
کسی از چهره کوه به داغ دل دیوانه نبود
چه فریاد ها چه فرهاد ها در دلش مدفون شد
ای صبور صنوبری که بادها قصهی شبهای بیخوابشان را در گوش مهتاب میخوانند
و هنوز اندوه عشقهای ناکام در شیارهای سنگیات میتپد
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
*"ماهی شدم که در دلِ طوفان شنا کنم، موجی شدم که با تبِ دریا فنا شوم. رقصان به روی ناز نسیمِ بهارِ تو، تا بیقرار در دلِ نیلوفرت رها کنم. بیتاب و بیقرار و سبکبار چون خیال، گمگشتهای که در شبِ رویا صدا کنم."*
70
7 ماه پیشروز ها گره های کور یک طرفه اند تکه تکه که نه مابین شب کارگاه های محکم به شکل هشت
50
7 ماه پیشآتشم بزنید اگر صندلی کتابخانه ای شدم که از درختی متولد شده باشد
70
7 ماه پیشبه اندیشه ام قسم که من درخت قسم خورده کتابخانه ای سوخته ام
70
7 ماه پیشمگسکی میان سرم خرمای خرامان عشقم را از شهد به آرامی مکید گویی سرانه های عشق به کندی به دستان زمختی دریده شد
60