حالا که فنجانم پر شده بدیهی است که باید به قولی که پیش‌تر داده‌ام عمل کنم. دورها، انسان‌ها چیزی را مقدس می‌دانستند... چیزی را که از آن من بود‌. عشقی که من خالقش بودم و آنها نامش را لکه‌دار کردند. عشق او بود و من عاشق! اما حالا،ناممان نمادی بیش نیست

دنیا تا دنیاست همینه که هست، پس چرا همین الان بلند نمیشی و یک فنجون قهوه مهمونم نمی‌کنی تا ادا‌مه‌ی داستان رو برات تعریف کنم؟