مرگ؟ این تو هستی؟ خوبه. لازم نیست گناهانم را بشمری. هرچه زود تر مرا به جهنم ببر.

برای نجات من خیلی دیر است. اکنون، من در اعماق اقیانوس گرفتارم. در اثنای سقوطی بی پایانم. در آستانه‌ی تباهی ام. _افسون‌گر

کشیدن ماشه را که همه بلد اند؛ اینکه هنگام کشیدنش تردید نکنی کار هر کسی نیست.

من خیلی چیز ها بودم. معصوم بودم. گناه کار بودم. رویاباف بودم. دروغگو بودم. روزگار ، بار جسم و روحم را زخمی کرد؛ پس زخمی هم بودم. زندگی بار ها قلبم را شکاند و همچنان سرپا ماندم؛ پس قوی هم بودم. جهان بار ها اشک مرا دید؛ پس ضعیف هم بودم.

اکنون که مرگ انتظارم را می کشد ، نه ترسی از جهنم دارم و نه شوقی برای بهشت.