الناز منصوری
سخن وا کن و هجی کن حروفِ ناامیدم را
که نجوایت فروشوید غمم، این است عجب دارد
کمی شعر 🫠
10پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
9 ماه پیش
دستانش همیشه گرم بود نگاهش مهربان و لبخندش به یاد ماندنی مگر این مرد بجز امید چه داشت؟
110
9 ماه پیشاگر زخم شدم مرهم دردم می شوی؟
120
9 ماه پیششنیدم صدای قدم های کسی را اما در را که قفل کرده بودم ...
130
9 ماه پیششب بود همه جا تاریک و ساکت مردم شهر خوابِ خواب بودن اما فقط او بود که بیدار بود او بود که در میان تاریکی به دنبال نور بود و همان بود که صبح خواب مانده بود (برگرفته از یک داستان واقعی)🤣
100
9 ماه پیشغم پیش از حادثه فقط اونجا که وقتی نوزادی به دنیا میاد اول گریه میکنه ...
140
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.