الناز منصوری
سخن وا کن و هجی کن حروفِ ناامیدم را
که نجوایت فروشوید غمم، این است عجب دارد
کمی شعر 🫠
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
دستانش همیشه گرم بود نگاهش مهربان و لبخندش به یاد ماندنی مگر این مرد بجز امید چه داشت؟
110
7 ماه پیشاگر زخم شدم مرهم دردم می شوی؟
120
7 ماه پیششنیدم صدای قدم های کسی را اما در را که قفل کرده بودم ...
130
7 ماه پیششب بود همه جا تاریک و ساکت مردم شهر خوابِ خواب بودن اما فقط او بود که بیدار بود او بود که در میان تاریکی به دنبال نور بود و همان بود که صبح خواب مانده بود (برگرفته از یک داستان واقعی)🤣
100
8 ماه پیشغم پیش از حادثه فقط اونجا که وقتی نوزادی به دنیا میاد اول گریه میکنه ...
140