-الان چی؟ گریه کنان این رو پرسید . چشمان خاکستری اش رو پشت پلک های خسته اش پنهان کرده بود. بدن اش میلرزید و درختانی که در زیر این بارون خیس میشدند با اون همدردی می‌کردند. جواب دادم: ( من...نمی‌دونم) و مانند کابوسی که هرشب داشتم ، او را در آغوش گرفتم✨