کوکو🎀
#۱
به محض رفتناش غم دوباره بر شانههای ایثار بار سنگین کرد.
باری که از اتاقک کوچک قلبش بزرگتر بود و چنگال شماتت بر ناتوانی اش میکشید!
فکرش دوباره پر کشید و جایی میان چشمان اقیانوسی و ساحل نمناک لب های پرینازش لانه ساخت.
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
- درسته من نجاتت دادم و اوردمت اینجا، اما اسمم... - ناجی! تو ناجی منی، ثبت شد. «ناجی» رو میتونید از توی صفحهام بخونید. امیدوارم از خوندنش لذت ببرید:)🌷
70
2 ماه پیششرمِ من در مقابل بیشرمی دیگران! و بی ریاییام در برابر حیله گریشان، حماقت و سادگی خطاب شد!
150
2 ماه پیشکاش درد را نمیشناختم! تا چشمم به چشمش افتاد، مبتلایش شدم. بلایی نو رسیده که نامش را گذاشتیم: "عشق".
120
2 ماه پیشوقتی میگم دردی ندارم، یعنی هنوز میتونم تحملش کنم. ☕
170
3 ماه پیشچیز جدیدی نیست... زندگیِ و مشکلاتی که هر روز باید باهاشون سر و کله بزنیم، کم نیاریم، از راه به در نشیم، از خطِّ ادب دور نشیم، حرمت نگه داریم و دم نزنیم. تاب بیاریم، دلمون بشکنه و دل نشکنیم. زندگیه دیگه، تنها تفاوت امروزش با دیروزش، رشد و پختگیایه که بهش میرسیم. وگرنه مشکلات و فراز و نشیبش همونه که بود. فقط باید بینش رو عوض کرد. تا بشه با کمترین دردسر ها حضمش کرد. :))
71