کلارآ
در دل تخت جمشید، نسیم ملایم میوزید، یادگاریِ داریوش اول. ستونها همچنان استوار بودند، رازهای تاریخ در کلام پرندهها نجوا میشد. عابران در سایهی عظمت آن، تاریخی زنده را میمردند، چشمانشان پر از شگفتیِ عالَم تاریخ بود
12پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
میبینی چه شب ساکتی است؟ انگار هیچکس در دنیا نیست! یا شاید، من در دنیای هیچکس نیستم.
62
5 ماه پیشکلمات، موجوداتی غیرقابل پیش بینی هستند هیچ اسلحه ای، هیچ شمشیری، هیچ پادشاه و ارتشی نمی تواند به اندازه ی کلمات یک جمله قدرتمند باشد. شمشیرها می توانند ببرند یا بکشند، اما کلمات می توانند زخم بزنند و باقی بمانند تا مغز استخوانمان فرو برود
120
6 ماه پیش-واقعا میگم، نمیشناسمت جیمز پک دیگری می زند و کلماتش همراه با دود سیگار از دهانش بیرون می آید: -آدما هیچوقت نمی تونن همو بشناسن عزیزم از روی میزبلند می شود و دستش را در جیبش فرو می برد: -چون همیشه درحال تغییرن، سرشتشون همینه! -منوی آخرشب
140
6 ماه پیشآنها هفتاد خط توهین برای من نوشتند، تنها چیزی که اذیتم کرد؛ غلط های املائی شان بود! -فئودور داستایوفسکی
330
6 ماه پیشبرای هم ساخته شدن یک حرف مسخره است، دنیا پراز آدمایی که واسه هم ساخته نشدند. تا برای با هم بودن بجنگند، اینطوری است که عشق ارزش پیدا می کند.
231
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.