ستاره
صدای خنده های زمان
میبینم
آن روز بارانی را،
تنها
در بیشهزار خیال.
خسته از طوفان،
گریان
در بیشهزار خیال.
میشنوم
صدای انعکاس خندههای آب را،
غم غربت چشمهی
جاری از کوه را.
4پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
«زندگی جادهای تاریک بود؛ آنقدر تاریک که گویی روشنایی هرگز از آن عبور نکرده بود.»
111
یک ماه پیشخونه برای من یعنی اینکه حتی اگر یه روزی رفتم و دنیا رو گشتم ، بدونم یه جایی، توی یه گوشه از این دنیاهست، که منتظر منه؛ بالشت من، میز من، اتاق من، تخت خواب من و هر چیزی که متعلق به منه. جایی که شب سرم رو با خیال راحت روی بالشت بذارم و صبح با آرامش و سکوت بیدار شم. جایی که وقتی ناراحتم، وقتی خوشحالم، وقتی واردش میشم، هیچکدوم از اون حسها مهم نباشن؛ فقط خونه باشه.
50
2 ماه پیشبوتهها در تلاطم، پریها غرق رویا… غافل از آنکه دیو پلید پشت درها نشسته است. سایهٔ سنگینِ شب بر سرشان آوار. بیچاره پریها… که نمیدانند لشکری از دیوان در انتظار آنهاست. اما صبر کن… آن پری… و آن دیو دیوانه آیا سرنوشت برایشان داستان عاشقانهای دیگر نوشته است؟
100
9 ماه پیشطنین لحظههای جهان، عجین شده با گیتارِ نوشتههایم. برای تسکینِ روح، سرودم کلماتی را. برای بیدار شدنِ خفته احساساتِ انسانی، با ریتم زندگی ،نواختم حروف الفبا را.
50
9 ماه پیشزلالی تنهایی را دریاب برگ های پاییزی بر خانه ما می افتد، اما پس خانه کجاست؟ گرمای خانه کجاست؟ آغوش گرم خانه کجاست؟ این جهان یخ زده را من چگونه خانه بنامم.
50