«زندگی جاده‌ای تاریک بود؛ آن‌قدر تاریک که گویی روشنایی هرگز از آن عبور نکرده بود.»

خونه برای من یعنی این‌که حتی اگر یه روزی رفتم و دنیا رو گشتم ، بدونم یه جایی، توی یه گوشه از این دنیاهست، که منتظر منه؛ بالشت من، میز من، اتاق من، تخت خواب من و هر چیزی که متعلق به منه. جایی که شب سرم رو با خیال راحت روی بالشت بذارم و صبح با آرامش و سکوت بیدار شم. جایی که وقتی ناراحتم، وقتی خوشحالم، وقتی واردش می‌شم، هیچ‌کدوم از اون حس‌ها مهم نباشن؛ فقط خونه باشه.

بوته‌ها در تلاطم، پری‌ها غرق رویا… غافل از آنکه دیو پلید پشت درها نشسته است. سایهٔ سنگینِ شب بر سرشان آوار. بیچاره پری‌ها… که نمی‌دانند لشکری از دیوان در انتظار آنهاست. اما صبر کن… آن پری… و آن دیو دیوانه آیا سرنوشت برایشان داستان عاشقانه‌ای دیگر نوشته است؟

طنین لحظه‌های جهان، عجین شده با گیتارِ نوشته‌هایم. برای تسکینِ روح، سرودم کلماتی را. برای بیدار شدنِ خفته احساساتِ انسانی، با ریتم زندگی ،نواختم حروف الفبا را.

زلالی تنهایی را دریاب برگ های پاییزی بر خانه ما می افتد، اما پس خانه کجاست؟ گرمای خانه کجاست؟ آغوش گرم خانه کجاست؟ این جهان یخ زده را من چگونه خانه بنامم.