مرلین
من برای همیشه آن بچه ایم که خانوادش آن را فراموش میکنن اما میان خاطرات تاریک شب، صدایی آرام در جانم نجوا میکند؛ شاید روزی کسی بیاید، دستم را بگیرد و نامم را با مهر به یاد آورد.
7پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
5 روز پیش
چه کسی نفرین کرد که زنان عاشق شود چون اینه میدانم کسی اینکار کرد از زنا میترسید چو زنان در عشق بی همتان جسور از هرچیزی بیم ندارد
20
24 روز پیشدخترک عاشق نوشتن بود کسی نمیدانست چرا شاید برای اینکه سرنوشت خودش دست نویسنده بدی افتاده
50
یک ماه پیشدر ایران باید وصيت نام نوشت چون اصلا نمیدانی کی آخرین بار بود
70
2 ماه پیشمن در تمام جهان ها و در تمام زمان ها همیشه اون جادوگری بودم که میبستنش زیر پاهایش را چوب میگذاشتن و مرا به آتیش میکشاندن حالا فکر میکنی چرا نه چون بدجنس بودم بلک چون میدانستم
52
2 ماه پیشمیدونی چیه سال ۱۴۰۴ انقدر مرا پیر کرد که هنوز هم اثرات مخرب رو ازش حس میکنم روحم در سال قبل مانده جسم امسال رو میبینه اما از این ها که بگذریم گاهی بزرگ شدن هم بد نیست
82
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.