همونجوری که تتلو میگه (من باهات قهرم ولی بی تو خب انگار با همه عالم غریبم)

ما انسانیم و انسان ها میتونن در عین قوی بودن، ضعیف شن، در عین شجاعت بترسن و در عین امیدواری، نا امید بشن... اما در نهایت زندگی، تسلیم انسانهایی میشه که (ادامه میدن)

بعضیا هم هستن یبار خیلی ینی ببین یه جوری عاشق طرف میشن که بگه برو از اینجا خودتو بنداز پایین میندازن ولی اگه دلشونو بشکونه دیگه به آدما کاری ندارن و عاشق یه تیکه آهن میشن.

اینکه بتونی زندگی خودت رو کنی و به حرفی که دیگران بهت میزنند توجه نکنی خیلی خوبه، هم برای روح و هم برای جسم...:))

گاهی درد و دل کردن با یه تیکه کاغذ بهتر از پر کردن اصلحه ایه که قراره به خودمون شلیک کنه