زیر خاکسترهای یک آتش قدیمی، هنوز ذره‌ای گرما باقی مانده بود. شعله دیگر وجود نداشت، اما خاطره‌ی روشنایی‌اش فراموش نمی‌شد. باد وزید و خاکسترها را با خود برد. شاید پایان عشق، فراموش کردن نباشد؛ شاید روزی برسد که خاطره بماند، اما دیگر نسوزاند.

باران می‌بارید، بی‌آنکه آسمان از باریدن خسته شود. خیابان‌ها خیس بودند و پنجره‌ها بخار گرفته بودند. هیچ‌چیز تغییر نکرده بود، جز احساسی که دیگر جایی برای پنهان شدن نداشت. بعضی غم‌ها شبیه باران‌اند؛ نمی‌توان متوقفشان کرد، اما سرانجام ابرها هم خالی می‌شوند.

ماه پشت ابرها پنهان شد و آسمان، تاریک‌تر از همیشه به نظر رسید. ستاره‌ها هنوز بودند، اما دیگر نوری به چشم نمی‌آمد. شاید شکست عشق همین باشد؛ جهان همان جهان است، شب همان شب، اما چیزی در نگاه تغییر کرده که حتی زیباترین منظره‌ها را هم غمگین می‌کند.

قطار از ایستگاه گذشت و ریل‌ها دوباره در سکوت فرو رفتند. هیچ قطاری برای بازگشت نیامد. روی تابلو، مقصدی نوشته شده بود که دیگر معنایی نداشت. گاهی زندگی همین است؛ بعضی مسیرها به پایان می‌رسند، حتی اگر قلب هنوز در انتظار ادامه‌ی راه باشد.

عطر گل‌های خشک‌شده هنوز در اتاق می‌پیچید؛ عطری که روزی نشانه‌ی خوشبختی بود. حالا هر بار که در هوا پخش می‌شد، خاطره‌ای قدیمی را بیدار می‌کرد. گل‌ها مدت‌ها بود مرده بودند، اما عطرشان مانده بود؛ درست مثل عشقی که تمام شده بود، اما ردش هنوز در گوشه‌های روح پیدا می‌شد.