نامه‌ای نوشته شد، پر از حرف‌هایی که هرگز گفته نشدند. کاغذ از غم سنگین بود و جوهر، از اشک‌های خشک‌شده. نامه تا شد و در کشوی فراموشی جا گرفت؛ چون بعضی حرف‌ها نه شنونده‌ای دارند و نه مقصدی. فقط باید جایی نوشته شوند تا دل، کمی سبک‌تر شود.