او با نوشتن، از سکوت کلمه ساخت و از کلمه، معنا و میان جوهر و فکرش، جهانی در جریان است. گویی هر کتاب، مکثی‌ست برای دوباره دیدن.

" نمیدونم چرا وقتی به سمت تاریکی، سرد بودن و بی رحمی رفتم، دیدم چقدر مهربونم و نمی‌تونم آدم سردی باشم و وقتی به سمت نور، محبت کردن و مهربون بودن رفتم، دیدم چقدر بی رحمم..."

هر انسان، کتابی‌ست که حاشیه‌هایش را دیگران می‌خوانند و فصل‌های اصلی‌اش را خودش می‌داند.

گاهی پنجره را رو به خودت باز کن. پنجره‌ای که نه خیابان و آسمان، بلکه تکه‌هایی از خودت را می‌بینی که میان شلوغی روزها جا گذاشته‌ای.

و کتاب بود؛ همان که میان دو جلدش جهانی پنهان شده بود؛ جهان‌هایی برای سفرکردن، برای گم‌شدن، برای دوباره پیداکردن خودت.