دلتنگ بود ، دلتنگ لبخندش ، نگاهش ، بویش ، لمس دستانش ، صدایش و بیشتر از همه دلتنگ گرمایی بود که وقتی به آغوش میکشیدش احساس میکرد ، او عاشق ترین بود و همین کافی بود ، نه ....... اما یک چیز عجیب بود ، همه او را دیوانه خطاب میکردند چرا که او دلتنگ لمسی بود که هرگز وجود نداشت و منتظر کسی بود که هرگز نمی آمد اما او دیوانه نبود فقط مجنون لیلایی شده بود که هرگز ندیده بود