باران تازه بند آمده بود و رودخانه آرام‌آرام از میان سنگ‌ها می‌گذشت. دخترک کنار آب نشست و دستش را روی سنگ خیس کشید. بوی خاک باران‌خورده همه‌جا را پر کرده بود. ناگهان قایق کوچکی را دید که آرام روی آب می‌رفت. داخل قایق یک چراغ کوچک روشن بود؛ انگار کسی هنوز امیدش را گم نکرده بود.

صبح، رودخانه بوی خاک خیس می‌داد و آب گل‌آلود میان سنگ‌ها می‌دوید. باد سردی روی صورتم نشست و برگ‌های خیس زیر پاهایم صدا کردند. کنار آب، شاخه‌های شکسته و زباله‌ها جمع شده بودند. جلوتر رفتم و بطری‌ای را دیدم که میان بوته‌ها گیر کرده بود. آن را برداشتم و ناگهان صدای ضعیف پرنده‌ای از پشت درختان آمد. دنبالش رفتم و پرنده‌ای زخمی را روی زمین دیدم. آرام در دستم گرفتمش و به آسمان ابری نگاه کردم. رودخانه هنوز کدر و خسته بود، اما انگار بعد از باران داشت دوباره جان می‌گرفت. همان‌جا فهمیدم طبیعت همیشه زیبا نیست، اما همیشه چیزی برای نجات دادن دارد.

وقتی پاکت را باز کرد، فقط یک جمله داخلش بود: «امروز به خانه نیا.» خندید؛ فکر کرد شوخیِ بدی است و پاکت را روی میز گذاشت. عصر، وقتی به خانه برگشت، دید تمام وسایلش هنوز سر جایشان هستند، جز یک چیز: قاب عکس خانوادگی. پشت قاب، نامه‌ی دیگری پیدا کرد: «گفتم نیا؛ چون اینجا دیگر خانه‌ی تو نیست.» آن شب، برای اولین بار فهمید بعضی خداحافظی‌ها قبل از رفتن اتفاق می‌افتند.

انسان به دنبال کشف چیزی جدید است اما آن روز که تو دنبال کشف حرف دلیل یا هر چیز دیگر برای جدایی بودی من نیز به دنبال کشف عشق درون تو بودم.

زمان ، عقربه ، ساعت ، دقیقه و ثانیه ایستاد و حتی حرف زدن هم ایستاد دلیلش ایستادن تو در مقابل من بود زمانی که گفتی برو رابطه ی ما همینجا تمام شد.