آدم از یه جایی به بعد، فقط سکوت می‌کنه؛ نه چون حرفی نداره، چون دیگه فایده‌ای نداره.

بعضی زخم‌ها خوب نمی‌شن؛ فقط یاد می‌گیریم دیگه دست نزنیم بهشون.

بعضی رفتنا درد ندارن؛ این موندنِ خاطره‌هاست که آدمو می‌کشه.

یه جایی می‌رسی که دیگه نمی‌خوای کسی بمونه؛ فقط می‌خوای کسی که می‌مونه، واقعاً بمونه.

بعضی آدما رو باید بخشید؛ نه برای اینکه حق با اوناست، برای اینکه خودت آروم شی.